Zajęcia rozwijające zdolności muzyczne wg Teorii Edwina Eliasa Gordona

Profesor Edwin Elias Gordon to amerykański muzyk jazzowy, pedagog, psycholog muzyki, znany badacz, autor licznych publikacji, testów uzdolnień muzycznych i książek, które uzyskały wiele prestiżowych nagród.

 

Kilkadziesiąt lat jego pracy, pozwoliły mu na stworzenie nowatorskiej metody praktycznych zajęć nauczania muzyki, sposobów uczenia się muzyki przez dzieci oraz prowadzenia z nimi zajęć aby osiągnąć najlepsze efekty.

Stymulując muzycznie obserwowane w wielu grupach dzieci, doszedł do wniosku, iż muzyki możemy uczyć się w podobny sposób jak każdy z nas uczy się swojego języka ojczystego.

W początkowym okresie życia, poprzez tylko słuchanie, później powtarzanie pojedynczych sylab, słów i dalej zdań-  tak samo jak w muzyce.

 

   "Wobec tego przyjmując, że najważniejszym okresem dla uczenia się jest czas od pierwszych chwil po urodzeniu (a może jeszcze przed tym faktem) do ukończenia trzeciego roku życia, należy kierować dzieckiem tak, aby odbierało nieustrukturowane, nieformalne oddziaływania. Kolejny pod względem ważności okres, to lata między trzecim a piątym rokiem – okres oddziaływań już ustrukturowanych, ale wciąż nieformalnych, realizowanych przez dom rodzinny lub przedszkole. To, czego dziecko uczy się podczas pierwszych pięciu lat życia, tworzy podstawę dla całej późniejszej edukacji, która tradycyjnie rozpoczyna się wraz z przekroczeniem progu przedszkolnej czy szkolnej “zerówki”. Im wcześniej dziecko uzyska tę podstawę, tym więcej skorzysta z późniejszej edukacji i odwrotnie – im później tego dokona, tym gorsze będą dalsze efekty. Po raz drugi nie powtórzy się okazja do nadrobienia tych zaniedbań, a nauczanie w takiej sytuacji będzie miało charakter jedynie wyrównawczy, a nie wzbogacający."

                                                                              (Gordon E.E. 1997 Umuzykalnienie niemowląt i małych dzieci, str.5)

 

      Dzieci, nie mające możliwości wcześniejszego osłuchania się z muzyką, nie będą miały możliwości poprawnie jej wykonywać. Nie powinno się od nich oczekiwać zatem, aby od razu zaczęły poprawnie śpiewać. Te same schematy rządzą w nauce języka ojczystego- od dzieci, które nie słyszały nigdy słów w języku polskim, nie można oczekiwać aby od razu wypowiadały się, bądź recytowały wiersze.

      "Dźwięk jako taki nie jest muzyką. Staje się muzyką dopiero dzięki audiacji, kiedy analogicznie jak w języku, przełożony zostanie w umyśle na określone znaczenie. Znaczenie to będzie równocześnie różne w różnych sytuacjach, także odmienne u różnych ludzi. Jakość znaczenia, jakie dana osoba może nadać muzyce w określonym czasie, jest zdeterminowana przez poziom jej uzdolnień muzycznych, zakres wykształcenia i rozległość doświadczeń."

                                                 (Gordon E.E. 1999. Sekwencje uczenia się w muzyce. Umiejętności, zawartość, motywy, str. 24)

 

      Podobnie jest z nauką gry na instrumencie – odbywać się może dopiero wtedy, kiedy dziecko jest już osłuchane z muzyką, samo poprawnie i czysto śpiewa.

     Audiacja to sposób rozumienia muzyki, który może zachodzić od momentu pierwszych efektów słuchowych, już w okresie prenatalnym po absorpcję, imitację i koordynację w trakcie słuchania muzyki w towarzystwie rodziców i opiekunów. W czasie edukacji szkolnej, życiu dorosłym wrażenia muzyczne, dźwięki  muzyczne doświadczamy coraz bardziej świadomie: jesteśmy wtedy w stanie nazwać poszczególne z nich jako: motywy rytmiczne, tonalne, określamy harmonię, żeby następnie doświadczać radości płynącej z improwizacji głosem, czy też na wybranym przez nas instrumencie w zespole instrumentalnym.

      Muzyka to język, jeśli go opanujemy (podobnie jak język werbalny) jesteśmy w stanie komunikować się z innym ludźmi. Teoria profesora Edwina E. Gordona pozwala w pełni korzystać z całej palety rozmowy muzycznej, nie uzależniając się od słowa pisanego (nut), dlatego daje możliwość twórczej kreacji, dającej dużo więcej satysfakcji niż odtwórstwo.

     "Gdy dziecko wykonuje na instrumencie jakiś utwór muzyczny, może się zdarzyć, że się pomyli. Dziecko, które audiuje potrafi naprawić pomyłkę przez odpowiednie dostrojenie (tak jak w intonowaniu) i jest na tyle zabezpieczone przez audiację, że nie przerywa gry. Dziecko, które jedynie wyuczyło się utworu mechanicznie bez audiacji, nie da sobie rady z pomyłką. Kiedy popełni błąd, jego typową reakcją będzie przerwanie gry, próba odpowiedniego ruchu oraz rozpoczęcie wykonania od nowa. Dla dziecka, które wyuczyło się mechanicznie, istnieją “złe” nuty, dla dziecka, które audiuje – odpowiednie rozwiązania.   

                                                                       (Gordon E.E. 1997 Umuzykalnienie niemowląt i małych dzieci, str. 27, 41)"

Zapraszamy do głębszego zapoznania się Teorią PROF. EDWINA E. GORDONA na stronie internetowej

 

Gordon Institute for Music Learning

KONTAKT: